Pinikit niya ang kanyang mga mata at nakinig. Pagmulat nama’y nagmasid. Handa na siya. Sakay sa nag-iisang bangka sa gitna ng karagatan Bitbit lahat ng alaala pati mga litratong sinilid sa isang malaking baul Sa gitna ng kanyang bangka. Mula sa ‘di kalayuan, may namumuong maitim na ulap mula sa silangan. Kumukulog. Kumikidlat. Nagbabadya, tila sinasabing, ”Bumalik ka na sa isla”. Ngunit tuloy ang pagsagwan, baka sakaling hindi maabutan ang bangkang kanyang pinagpaguran Hanggang sa heto na, ang bangka’y umaalog-alog Sumasabay sa hangin Napapatalon sa alon Sumasayaw sa tunog ng kampanang kumakalembang mula sa bungad ng dalampasigan. Palubog na ang araw Ngunit walang makitang mga bituin sa langit Nagtatago ang buwan sa kalangitan Tanging munting sinag lang ang masisilayan Sapat para maging gabay pabalik sa tahanan Nagsisipagliparan na ang mga ibon Nagmamadali Pati huni nila’y hindi mo na mawari Gustong makalayo Sa kung ano mang hatid ng mga maitim na ulap na paparating Kumulog at kumidlat nang muli Sabay buhos na ang malakas na ulan Tumaas nang tumaas ang tubig dagat Pinipilit itulak ang munting bangka pabalik sa kanyang pinanggalingan. Gaya ng magulo niyang isipan Ngunit sa bawat pagpatak ng ulan, Sabay rin ang pagdaloy ng luha mula sa kanyang mga mata Bawat hampas ng hangin ay tila masamang alaalang nagbabalik-balik Nagdudulot ng takot at sakit sumasabay rin sa alon ang kabog ng kanyang dibdib Ilang oras na rin ang nakalipas Nagsimulang humupa ang ulan, Senyales ng paglipas ng sakuna. Ngunit sa pagdaan ng delubyo, hindi niya maitago Ang damdaming litung-lito Babalik nga ba siya Kung saan mananatili sa buhay na nakasanayan Sa taong patuloy siyang sinasaktan ngunit gusto niyang ipaglaban O magpapakalayo-layo’t magsisimula nga ba ng bagong buhay Magbabakasakaling makalimutan ang nakaraan? Nagmuni-muni siya sa gitna ng gulo, sa gitna ng lahat ng ito. Dala-dala niya ang pag-asang kahit saan man siya tumungo, alam niyang nandoon ang kanyang puso.

0 comments on “Delubyo”